Sowieckie koszary w tym mieście były pierwszym etapem docelowym żołnierzy Dywizji Wołyńskiej AK obwodów wileńskiego i nowogródzkiego po zdradzieckim aresztowaniu ich oddziałów w okolicach Wilna w czerwcu 1944 roku. Akcja wojskowa Armii Czerwonej „Bagration”, zmierzająca do przełamania niemieckiej linii obrony na froncie zachodnim ich teatru działań wojennych, doprowadziła do rozpoczęcia przez AK akcji „Burza”. Skutkiem tego oddziały leśne i miejskie AK podjęły się akcji zbrojnych na tyłach niemieckich i opanowania Wilna. Efektem tego była koncentracja oddziałów w miejscach znanych dowódcom radzieckim, po przełamaniu obrony niemieckiej, Rosjanie, łamiąc porozumienia z polskim dowództwem, otoczyli i aresztowali polskie oddziały AK. Wstępnym obozem przejściowym żołnierzy były litewskie Miedniki Królewskie - duże centrum kolejowe. Początkowo usiłowano większość zwykłych żołnierzy namówić do wstąpienia do oddziałów dywizji gen. Berlinga. Po masowej odmowie i wcześniejszej wywózce wyższych oficerów, Sowieci wywieźli tysiące żołnierzy w głąb Rosji. Głównym punktem zbiorczym wywózki była Kaługa. W kałuskich koszarach polskich jeńców „wcielono” do tzw. zapasowych pułków piechoty (zapasnoj strielkowyj połki), jako „element niepewny”. Po dłuższym postoju w Kałudze, jeńców przetransportowano w głębokie lasy do wyrębu drzewa.
Kaługa
Założone w połowie XIV wieku. Podczas wojny moskiewskiej w 1613 roku w rejon Kaługi dotarły oddziały Rzeczypospolitej pod dowództwem hetmana kozackiego Piotra Konaszewicza-Sahajdacznego. Jednym z najsłynniejszych mieszkańców miasta był syn polskiego zesłańca, Konstantin Ciołkowski - przez wielu uważany za ojca teorii technologii silników i wyrzutni rakietowych.
Obecnie miasto jest stolicą obwodu kałuskiego, położone jest na południowy zachód od Moskwy, nad rzeką Oką. Liczy około 331 tys. mieszkańców.