Kronika

W tym samym domu urodził się Zygmunt Zdanowicz. "Babcia była ostatnim rodzinnym świadkiem powstania styczniowego 1863 - 1864. Miała wówczas 19 lat. W powstaniu straciła wielu krewnych i znajomych, szczególnie podczas jednej z ostatnich bitew powstania pod Olitą nad Niemnem oraz na zsyłce na Sybir. Córka i żona powstańca, podtrzymywała tradycję powstania w naszej rodzinie. Do ostatnich dni życia mieszkała sama i sama sobie radziła. Gotowała, nosiła nawet wiadra z wodą ze studni z sąsiedniego podwórka, od swojego syna, wujka Zenka. Zenon miał o to zresztą do niej pretensje, iż "straszy" jego letników. Była ostatnią w rodzinie stosującą rodowy herb "Prus 1" i wspominającą czasy szlacheckie, feudalne. Przeżyła powstanie styczniowe, ucieczkę z majątków Jaśkiewiczów i Niedzińskich. Jako bliscy sąsiedzi mieszkali w okolicy Gudawic, w powiecie Sejny, koło jeziora Wigry na Suwalszczyźnie. Przeżyła wspólną przeprawę przez Niemen do Druskienik. Zagospodarowywanie się obu rodzin na działkach budowlanych, Jaśkiewiczów nr 94 na rogu ul. Jagiellońskiej z Grodzieńską nad jeziorem Druskonie, zakupioną od Tadeusza Wajduta, oraz Niedzińskich, między ulicą Zieloną a Nowym Zaułkiem gdzie postawili dwa domki dla dwóch synów, Michała i Aleksandra. Jej ślub z Michałem odbył się w 1867 roku. Owdowiała w 1910 roku, mając 57 lat. Miała pięć córek: Rózię (Kanada), Michalinę (Druskieniki), Annę (Kazachstan), Józefę (Wilno), Helenę (Białystok) i syna Zenona (Druskieniki). Z synem miała najwięcej problemów. Odziedziczył on wszelkie narowy szlacheckie, dumę, sobiepaństwo, rozrzutność, niegospodarność, skłonności do pijaństwa i rozpusty".